Zonder Kewood 12

Spraaktherapeut

Hij kwam naar mijn dochter om deel te nemen. Grappig, lanky, eared en nederig. Alles in sproeten. Grote walnoot ogen achter dikke lenzen van een bril. Vanwege hen is hij een beetje als een vis voor het glas aquarium. Ik wilde mijn vinger op hen slaan en hem feed gieten.

En het zou het waard zijn om mijn hand te nemen, en hij zit alles en ademt niet. En ik bloos, ik neem een ​​blik en chatten over enige onzin. Grappig: hij is ouder dan ik, maar ziet kamagra.startbewijs.nl/ eruit als een schooljongen en goot verf zodat de oren bijna gloeien.

Ik schijn willekeurig dichter bij hem enigszins dichterbij, hij raakt mijn handen met zijn vingertoppen en zorgvuldig, alsof hij niet gelooft, kussen. Verder baad ik in de golven van zijn tederheid, hij omhult me, bedekt de kussengezicht, ogen, haar, bevriest, en ik voel hoe zijn hart gebroken is.

Hij besluit niet om door te gaan, ik loste zijn jeans los, ik ga naar de vloer, ik kus zijn buik, ik daal naar beneden, het is heel erg enthousiast.

– Je bent nu zo vergelijkbaar met mijn moeder.
– Wat.
– Je hebt zo’n zorgzame gezichtsuitdrukking!

Verder herinner ik me erg slecht. Ik herinner me hoe snel snel snel een blouse snel heeft vastgemaakt, omdat hij eindeloos zijn enorme – zesenveertigste grootte – schoenen bekleedde, zoals ik werd ingebracht van nauwelijks ingetogen gelach: “Beste, tijdens de pijpbeurt, heb je zo’n zorgzame gezichtsuitdrukking, zoals mijn moeder!»GO-O-OZPODI!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *